به دنبال واژه می گردم....تا قلم نگاهم را سیراب کنم...

                 .واین اخرین نامه شاید هم اغازی

                      برای فرداییست که هنوز در راه نیست..

                 وکاغذ پاره نامه های من مچاله شده.. اینها حکایت از

             این راز دارند و ان اشفته حالی من است..

                 .این ایینه خسته تر از همیشه زیر غبار حادثه وداع

              محو می شود..تنها نمایانگر چهره اشکبار من است و

                   شاهد درددل های من است..............

          ایینه مرا بدونه هیچ واژه ای به سکوت فریاد می برد..

                                 .و امروز دست سرد سرنوشت غبار قدم هایت

         را برای همیشه از نگاه افتابگردان پاک کرد.

        .امروز دست سرد بار پاییزی ایینه خاطرات را شکست..

                     شکستم ...و باز هم شکستم ..

               .صدای شکستنم را که شنید؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

         ایینه خیالم هنوز هم چشم هایت را به یاد دارد.

              .هنوزهم فریاد می زنم با نوای خاموش صدایم.....

             هنوز به یاد دارم نوای طنین اندازت را در غروب سرخ مرگ.

                 .قصه غصه های زندگی من همان

              غروب است...هنوز هم متحیرم.. متحیر سرخی ان غروب.....

                           .متحیر کوچ تو....افسوس

               زندانی ام !!!!! زندانی کوی خاک تو...مستم به باده شراب تو...

                .محوم ..محو سکوت لب های تو..

             ......... و هنوزم در انتظار بازگشت دوباره تو............