خسته ام خیلی..راه زیادی در پیش است و

                    من توان رفتن ندارم..از همه بریده ام .

                        .هیچ امید به ماندن ندارم..می خواهم

            رخت سفر ببندم و از این دیار غربت سفر کنم..از خودم رانده شده ام.

                  .و از چشم دنیا افتاده ام.سرنوشت اینگونه

                برایم رقم زده است تنهای....بی کسی...خستگی....

       هزاران سوال بی جواب در ذهنم جاریست دریغ از پاسخی..

          همه می پرسند این چه دردیست

          که اورا این چنین از پای در اورده... نگاه های دشمنان به من است

           و لبانشان پر خنده است..

                          اری من مغلوب

                غم شده ام..اری این پایان زندگی من است.

      .چه کسی می داند شاید امروز ...

                          .فردا...اینده ای نچندان دور.. نزدیک

                 است...تنها و خسته به گوشه ای می خزم و

               مثل همیشه همدم ثانیه های بی کسی ام را در اغوش می کشم

                    و چند سطری سطری از انچه در ذهنم است به زبان می اورم..

          همه می خندند به احوال من و می پرسند

            روزگار با او چه کرده که این چنین شده؟؟؟؟

                و من همچنان با صدای سکوت فریاد می زنم بگذارید تنها سر کنم ...

           .بگذارید در غم بی کسی خودم

           بسوزم.. کمک نمی خواهم رهایم کنید..مرا از یاد ببرید.

               ..جه کسی از اخر قصه من با خبره؟؟        

           ندای مرا فرا می خواند زندگی کن غنیمت است

                اما خبر ندارد که کسی نای رفتن ندارد.

                 .زندگی رو نمی خوام

             هر کسی چیزی می گوید چه کسی خبر دارد

              که سال هاست که ندای درونیم درخاک نهفته است..

             چه کسی می داند که وجود من سالهاست

                    در میان خرورها خاک مدفون شده است و

                     من گویی مرده ای دربین زندگانم

     نمی دانم این چه احساسی است که درون من ریشه

             دوانده و بر وجودم خیمه می زند..نمی دانم

            عذابم می دهد مرگم را نزدیک می کند غرور مرا در

                خود می شکند..مجال زندگی را از من می گیرد

              ارام ارام می خزد بروی دفتر سرد سرنوشت من ...اشک های شبانه من..

.                       دیگر حتی دستانم رمق نوشتن ندارد

                    می لزرد کاغذ پاره های سرنوشت من.. حرف هایم تکراری شده ..

                      ..وای خدا کمکم کن می سوزم کمکم کن

              نگاه همگان با هزاران سوال تعجب به من است

                    او چرا محکوم به سکوت ابدی...

               ..او که همیشه خندان بود

           محکوم به گریه و اه شده ...او که همیشه لبریز از شوق بود

              چرا این چنین تهی از زندگی شده..

        و همه می پرسند و تنهای نوای من ..در این واپسین ثانیه های عمرم ..این است.........

تنهایم بگذارید برای همیشه ..بگذارید به درد غم تنهای خودم بسوزم..

                        .. تنهایم بگذارید......