در کنج عزلت تک و تنها نشسته ام..تاریکی حکم فرماست بر دنیای من.

.                                .گویی در این دنیای خاکی زندانی ام

           حکم من در این زمین پست تنهای و جدایست....مجازات من در این یه

             وجب خاک سختی و عذاب است......

                     و چرا سرنوشت این گونه برایم رقم زده؟؟؟

              مسافر نگاه من..خیلی دلم گرفبه..از دنیاو مردمون گله دارم..

                         تا همه حرف دلمو بشنون...  می خوام فریاد بزنم

      وای که دارم دق می کنم از هجوم این همه غم و خاطره....................

        مسافر نگاه من .. نیستس و ببینی حال و روزمو..بخدا خیلی سخته مسافر.

                     ..یه روز که از کنار خاطرات زندگیت

   اونای که باهاشون زندگی می کنی بگذری و ببینی زمان داره همه رو زیر

                        خروارها خاک  دفن می کنه.....

          مسافر به اخر خط رسیدم...اخر خط من تنای و نابودی.

                     اخر خط من چیزی جز دل تنگی و اندوه نیست..

           مرگ من امروز فرا می رسد..همه جا تاریک و یه سکوت سرد

               به گذشته ام می اندیشم ...توی دلم لونه کرده.....

                  زخم کهنه پشیمانی دوباره سر باز می کند.

                  .همه چیز خیال باطلی بودو بس....

                می خواهم به زندگی ام رنگ دگری بزنم..

             افسوس که تنها رنگ چشمان من رنگ عزاست....

             می خواهم دفتر زندگیم را از نو بازکنم و بنویسم..

              افسوس که تمام نام تو و خاطرات تو حک شده....                                   

        لعنت به هرچی سفر.....همه شب به یادت می سوزم و اشک می ریزم...

                        همه شب به یاد لحظه های اندک

                   با تو بدون می نویسم .... افسوس که هیچ گاه باز نخواهی گشت.

                  .. نمی دونم شاید انتظارم بیهوده است ..

                   غمی که همیشه در چشمان نمناک من موج می زند

                  و همیشه همرهم من است....

                   همیشه در این خیال بودم که روزی به تو بپیوندم...

                زندگی به من مجال نداد... ارزویم این است و بس

                 و چه ارزوی محالیست و چه خیال خام و باطلی است..

                  .افسوس که زندگی هیچ گاه به من رمی خوش نشان نداد

                      من با تو اموختم... اموختم اخلاص را..

                      اموختم که شاد باشم اما شادی ام دیری نپاید...

                        اموختم که دوست بدارم همه را بی واسطه...تو ..

                         .تو اموختی به من راه رسم زندگی را..اموختی به من

                   اموختی معرفت را... خودت برای همیشه کوچ کردی از کنارم......

                            رفتی و تنهایم گذاشتی..

                  تو به من اموختی عاشق بمانم..عاشق زندگی کنم ...

                         . و در اخر عاشق بمیرم.

                             ..عاشق او باشم که لایق

        پرستیدن اس او که معبود همگان است.. او که انسان را با عشق افرید

                   و دوستش دارد    ..اموختی به من دوست بدارم بی محابا...

                                 راست بگویم بی واهمه

              ..تو به من اموختی راه رفتن را در جاده سعادت و کمال پس حال کجای

             که ببینی سرنوشت تاریک و جاده ای پر پیچ و خم زندگیم را مسافر من 

                       می دانم   که هیچ گاه برنمی گردی

             می دانم رفته ای برای همیشه اما دگر پاهایم قدرت قدم برداشتن ندارد ..

                         دارم از فرط بی کسی و تنهای

    در این جاده می بازم سرنوشت را به دست نومیدی ...تنها ارزویم دیدن دوباره

                              توست.    . بودن در کنار توست

       زندگی بخاطر توست ... و افسوس که چه ارزوی محالیست..

                                تا ابد تنهایم ............ تا ابد