شب است و قایقم بشکست دریاست طوفانی

به سایه ها دل نبند که رفتنی اند....

از غبار این همه نامردی زمونه خسته ام.....

و قلم در دست می گیرم تا بازهم از نو بسرایم نغمه غمناک دل را...

به چشمات اعتماد نکن..اونی که نزدیک ترینت بود تنهایت می گذارد

با کوله بار دورنگی ....زمانه دل سنگ...مردمانی نامرد.

زمین دل سنگ..افسوس.. .چه کسی حرف از وفا می زند.....

و گوی زمین دامنگیر نفرین های شوم شیاطین شده...

این مصیبت رخنه می کند در دل ادمیان...

سعی کن با وجود این همه پست فطرتی

.با این همه انسان حیوان صفت... تو گوهر کمیاب انسانیت را در مروارید

وجودت نگاه داری ..ای زمان مردمان با ایمان بی گانه اند..

زندگی کن انسان حیوان صفت نه.....

به هیچ کس اعتماد نکن... در انتخاب همراه دقت کن که

از خودی خنجر زهر الوده خیانت را نچشی.. تو انسان بمان

.... رفیق بامرام کجاست گشتم نبود نگرد که نیست ..

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم تیر 1386ساعت 1:37 توسط مرداب |