شب است و قایقم بشکست دریاست طوفانی

و تو چه می دانی از راز نهفته چشمانم؟؟ و می گویند عشق

در این زمین پست هنوز پا برجاست افسوس که سال هاست

سیاهی دل ما ان را بین خروارها خاک مدفون

کرده است...مردمان این خاک بیگانه اندبا این واژه مقدس......

جایگاه عشق مقدس ترین حریم دنیاست ...و عاشق پاک ترین

فرد هستی...تو نامش را عشق می دانی و نمی دانی هیچ از این واژه ؟!

!!! تو عشق را می فروشی..با چیزهای دنیوی بی ارزش عوضش می کنی

و نام این را عشق می نامی؟امروز عاشق و فردا فارغ...

این عشق نیست هوس است...و سیاهی در دل این نا مردمان رخنه کرده

و هر روز از ارزش ها دور می شویم

چشمان هیچ گاه دروغ نمی گویند...

+ نوشته شده در شنبه سی ام تیر 1386ساعت 20:16 توسط مرداب |

به سایه ها دل نبند که رفتنی اند....

از غبار این همه نامردی زمونه خسته ام.....

و قلم در دست می گیرم تا بازهم از نو بسرایم نغمه غمناک دل را...

به چشمات اعتماد نکن..اونی که نزدیک ترینت بود تنهایت می گذارد

با کوله بار دورنگی ....زمانه دل سنگ...مردمانی نامرد.

زمین دل سنگ..افسوس.. .چه کسی حرف از وفا می زند.....

و گوی زمین دامنگیر نفرین های شوم شیاطین شده...

این مصیبت رخنه می کند در دل ادمیان...

سعی کن با وجود این همه پست فطرتی

.با این همه انسان حیوان صفت... تو گوهر کمیاب انسانیت را در مروارید

وجودت نگاه داری ..ای زمان مردمان با ایمان بی گانه اند..

زندگی کن انسان حیوان صفت نه.....

به هیچ کس اعتماد نکن... در انتخاب همراه دقت کن که

از خودی خنجر زهر الوده خیانت را نچشی.. تو انسان بمان

.... رفیق بامرام کجاست گشتم نبود نگرد که نیست ..

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و پنجم تیر 1386ساعت 1:37 توسط مرداب |