دل خیس اسمون داره فریاد می زنه......

                    دل اسمون خونه مثل دل من...کی خبر داره از حال و روز من.

                      ..اسمون امشب دلش گرفته ..

                   از کی و چی نمی دونم ....بغض اسمون سنگبن

.              .اروم اشک می ریزه ..می سوزه و

               اسمشو فریاد می زنه.. کاش منم می تونستم مثل اسمون داد بزنم

                این بغض سال هاست که در من

                    ریشه دوانده..می خوام مثل اسمون داد بزن.

.               وای که دارم خفه می شم... اخ این بغض زندگیم و ازم گرفته

                صدای تو کوچه می پیچه ..سکوت مرگ بار غم رو می شکنه.

               .وای که این چه اشناست..

               صدای یه هم زبون قدیمیه...اسمون طاقت نیورد و

               بغضش ترکید..قطرات زلال چشماش می کوبونه

              به شیشه اتاق خاطرات من.. ومن دوباره به خاطر می ارم اون

                  همه غم گذشته رو..منم هم پای اسمون

               اشک می ریزم..یاد شب های که منو اسمون فارغ از هر رنج و بدی با هم

                   می خوندیم..چشمای

             پاک اسمون لبخند می زدو من مست و مدهوش

            ا ز این همه خوشبختی... افسوس که روزگار مجال لبخند نداد

               من و اسمون هر دو زخم خورده ایم.. هر دو داریم اشک می ریزیم...

                 پس هر وقت ناله اسمون رو شنیدی

              همسفر قدیمی ناله های لبریز از اشک من هم با

              صدای اسمون درامیخته.. گوش کن صدای ناله های مرا

             من و اسمون سال هاست که می گرییم...صدایم را بشنو که

               هزاران طلب محبت نهفته است...صدای

               هق هق منو بشنو ببین که هنوز دارم بخاطر رفتنش

                       تو اون غروب گریه می کنم و اشکان زلال اسمون

         بر کوچه بن بست من حاکی از پاکی دل ماست.. و هنوزم می بارم